resized_fry-can-t-tell-meme-generator-can-t-tell-if-getting-old-or-music-is-just-awful-nowadays-2173f8

Μηδενίζοντας την μουσική

Η εμπορευματοποίηση και η καταδίωξη του κέρδους-και μόνο- οδήγησαν την μουσική στις μέρες μας να καταλήξει προϊόν που ενώ είναι ευρέως γνωστό ουσιαστικά δεν έχει τίποτα να προσφέρει

 Ίσως  να ήταν όλα διαφορετικά αν δεν συνέβαλλαν σ’αυτό τα ΜΜΕ. Η τηλεόραση σίγουρα προβάλλει πρότυπα –μουσικά- μέσα από διαφημίσεις, εκπομπές….. Το ραδιόφωνο ακολουθεί και αυτό την τάση της εποχής… Έτσι συνήθως από εκεί  ακούγεται ότι προβάλλει η τηλεόραση και με την σειρά τους παίζουν και τα διάφορα μαγαζιά, εστιατόρια κτλ. Ο ακροατής λοιπόν επηρεάζεται –και ιδιαίτερα ο νέος- όταν οπουδήποτε και αν βρεθεί ακούει τα ίδια γνωστά πρόσωπα. Το διαδίκτυο –αν και πιο ελεύθερο- συμβάλλει στην προβολή της εμπορικής μουσικής συνήθως μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter) .

Όπως φαίνεται, το αμερικάνικο όνειο αυτής της δεκαετίας περιλαμβάνει την «ανακάλυψη» ταλέντων όχι με βάσει τα ποιοτικά φωνητικά τους στοιχεία αλλά με βάση την δημοτικότητα τους στο Youtube και τα εμφανισιακά τους προσόντα.Οι καλλιτέχνες που προβάλλονται αντιμετωπίζουν την μουσική σαν πηγή κέρδους που θα τους εξασφαλίσει φήμη και προβολή. Τα ποσά που επενδύονται στις παραγωγές είναι σχετικά μικρά , ενώ το αναμενόμενο κέρδος πολλαπλάσιο και υπερμεγέθες. Συνεπώς τα περισσότερα  κομμάτια είναι μουσικά και φωνητικά μέτρια με στίχους αδιάφορους, επαναλαμβανόμενους χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Έχουν ωραίο και πιασάρικο ρυθμό – ο οποίος τραγουδιέται εύκολα – που έχει ως σκοπό να κρατά το ενδιαφέρον των ακροατών ζεσταμένο και να χάνεται –να ξεχνιέται - σχεδόν αμέσως  μόλις βγει κάτι καινούργιο.jjj

Η μουσική τους πρέπει πάντα να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο μοτίβο, και να πληροί κάποιες πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις ώστε να γίνει γνωστή και επιτυχημένη. Τα βιντεοκλίπ βασίζονται περισσότερο στην αλλεπάλληλη προβολή τους και στα οπτικά εφέ, ή γενικότερα την διάθεση της εποχής, ενώ οι καλλιτέχνες στην ψηφιακή επεξεργασία των τραγουδιών τους, παίζοντας με το στάτους που τους προσδίδει η εκάστοτε τυχαία ή μη επιτυχία τους.

Οι καλλιτέχνες που θέλουν να δημιουργήσουν καλή μουσική, φυσικά και υπάρχουν απλά βρίσκονται στην αφάνεια είτε επειδή δεν προβάλλονται καθημερινά από τα ΜΜΕ είτε λόγω της μεγάλης δυσπιστίας των δισκογραφικών εταιριών, και επομένως δεν βλέπουν την μουσική τους να αναγνωρίζεται , οπότε διατηρούν την μουσική σαν χόμπυ.

Σαν ακροατές έχουμε αποκτήσει ανοχή σε ότι ακούμε. Για να αλλάξει αυτό θα πρέπει ο καθένας να ψάξει και να ανακαλύψει άλλα πράγματα στην μουσική ∙ όχι καθημερινά και ανιαρά ακούσματα, την εκτίμηση χρήσης πραγματικών οργάνων στα τραγούδια και όχι στην ψηφιοποίηση τους. Είναι αναγκαίο  ο κάθε πολίτης να

υποστηρίζει καλλιτέχνες που αξίζουν προβολή και να αρνηθεί να παρακολουθεί καλλιτέχνες που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα ούτε στην μουσική ούτε και στον ίδιο. Και αυτό γιατί πέρα από το γεγονός ότι έχουμε υποχρέωση να διαφυλάξουμε την μουσική πρόοδο –και ιδιοφυΐα-  των περασμένων γενιών αλλά και να σεβαστούμε την σύγχρονη μουσική αισθητική.

Επίσης, δήμοι και κοινότητες θα πρέπει να δίνουν ευκαιρίες σε εναλλακτικούς και νέους καλλιτέχνες , οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα προβολής, αλλά και παλαιότερους περισσότερο καταξιωμένους καλλιτέχνες.

H τέχνη – και η προστασία της- είναι ευθύνη όλων μας. 

                                          By Anastasia L. 

Σπύρος Σκιαδόπουλος

Πρώτα ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω developer, μετά ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος, και μετά πολιτικός μηχανικός. Τελικά έγινα περίπου δικηγόρος. Τι συνέβη;