Αποχή των δικηγόρων αποφασίσθηκε από Τρίτη 25/11 μέχρι και 5/12

Η μάχη κατά του νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας συνεχίζεται ( πολύ περίεργο πάντως που ξεκίνησε τόσο αργά, μερικές ημέρες αφού ήδη είχε γίνει εισαγωγή του  στην Βουλή το σχέδιο για ψηφοφορία, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ).

Επίσης στις 2 και 3 Δεκεμβρίου πανελλαδικό δημοψήφισμα στους 63 Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας για το νομοσχέδιο που επιφέρει τροποποιήσεις στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας και για τον καθορισμό των αντιδράσεων των δικηγόρων.

Το αστείο της υποθέσεως είναι άλλο. Στην εν λόγω νομοπαρασκευαστική επιτροπή που δημιουργήθηκε με υπουργό Δικαιοσύνης το Μιλτιάδη Παπαϊωάννου της κυβέρνησης Παπαδήμου, ενάμιση μήνα πριν τις προκηρυγμένες εκλογές του Μαΐου του 2012, συμμετείχαν δικηγόροι τραπεζών και συγκεκριμένα ο νομικός σύμβουλος της Eurobank κ.Γιώργος Ορφανίδης και η νομική σύμβουλος της Πειραιώς κ.Χαρίκλεια Απαλαγάκη.

Με το νέο σύστημα κατάργησης του ακροατηρίου πλέον οι δικηγόροι θα δικάζουν χωρίς να είναι παρόντες , άρα ξεχνάμε εξωτερικούς συνεργάτες τραπεζών στην περιφέρεια , ξεχνάμε τον μέσο δικηγόρο, συγκεντρώνοντας το σύνολο των υποθέσεων σε μερικούς μόνο. Μπορούμε να φτάσουμε μέχρι και σε υπονόμευση του επαγγέλματος ως ελεύθερου οι διογκωμένες αυτές υποθέσεις σίγουρα δεν θα διεκπεραιούνται με εξωτερικούς συνεργάτες αλλά σε δικηγόρους με πάγια αντιμισθία ως πιο "οικονομικό μέσο".

Από την άλλη εισάγεται ένα αμφιβόλου ποιότητας σύστημα παροχής δικαιοσύνης χωρίς να ξέρουμε αν μπορεί να διαφυλάξει το αυθεντικό της διαδικασίας . Σίγουρα ως προς την ταχύτητα η δικαιοσύνη χρειάζεται λίγο βοήθεια.Υποθέσεις και υποθέσεις εκκρεμούν για χρόνια και χρόνια. Δεν γίνεται ωστόσο να αφαιρείται τίποτα από την ποιότητα της. Ωστόσο έτσι γυρίζει σίγουρα σελίδα; Αυτή η "πρωτοτυπία" του ελληνικού συστήματος που ακολουθείται ελαχίστως στο εξωτερικό μπορεί, ισοπεδώνοντας τα πάντα να βελτιώσει τη νομική σκηνή; Η ύπαρξη ηλεκτρονικού στοιχείου και η πίστη στα "χαρτιά" δεν σημαίνει πως θα βελτιώσουν το πρόσωπο της δικαιοσύνης όπως το βλέπουμε σήμερα.

Επίσης φαίνεται άγνωστο πως δεν είναι δυνατόν να διατηρηθεί μεν το ακροατήριο αλλά οι αυστηρές προθεσμίες να παραμένουν.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αποτελεί ένα οικονομικό νομοθέτημα, επιθετικό προς τους δικηγόρους με τον μανδύα του σκοπού "επιτάχυνσης της δίκης". Από από τη δεκαετία του '90 οι περισσότερες αιτιολογικές εκθέσεις ξεκινούν με τη φράση "για την επιτάχυνση της διαδικασίας στο δικαστήριο". Και πόσο επιτυχημένα μπορούν να χαρακτηριστούν εκείνα τα εγχειρήματα.

Όταν ξεκινάει ένας διάλογος για μια νομοθετική παρέμβαση, στα στάδια σύστασης της επιτροπής δεν θα πρέπει να έχουμε την λογική "Α βάλε δύο δικηγόρους, ένα δικαστή και δύο καθηγητές πανεπιστημίου". Θα πρέπει να υπάρχει ευρύς διάλογος με όλους τους σχετιζόμενους με το αντικείμενο της νομοθετικής παρέμβασης.

Αλλά εντάξει, Ελλάδα είμαστε, τι περίμενα; Για την επιτάχυνση της δίκης καταργούμε το ακροατήριο λες και αυτό ευθύνεται για την αργοπορία. Δεν ευθύνεται πχ η έλλειψη προηγούμενου χωρισμού των υποθέσεων, η έλλειψη ικανού αριθμού δικαστών και ο τεράστιος όγκος υποθέσεων. Φταίει το ακροατήριο.

Μπράβο, πετύχαμε τη ρίζα του προβλήματος.

Σπύρος Σκιαδόπουλος

Πρώτα ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω developer, μετά ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος, και μετά πολιτικός μηχανικός. Τελικά έγινα περίπου δικηγόρος. Τι συνέβη;