Εκεί που το «προσωρινό» γίνεται μόνιμο

Η τρόικα πιέζει –ως συνήθως- για την παράταση της εποπτείας, ονομάζοντας την «προληπτική στήριξη», ο θεός να τη κάνει. Ως συνήθως, έχουμε έναν από τους «πολλούς» στόχους και τις «δεκάδες» διαρθρωτικές αλλαγές που έχει υπογράψει η χώρα, και είμαστε αναγκασμένοι να τηρήσουμε….με γνώμονα τι όμως ;

Και με τι τίμημα ;

Την καταπάτηση κάθε εμπιστοσύνης που είχε ο λαός στο πολιτικό σύστημα ; Την αναγκαστική φτωχοποίηση του Έλληνα;  Το τελευταίο απροειδοποίητο ήταν το ΕΝΦΙΑ στο τέλος του καλοκαιριού. Το λεγόμενο «χαράτσι» που αρχικά είχε προταθεί ως ένα έκτακτο μέτρο και θα είχε διάρκεια 2 ετών το πολύ,  και ως τέτοιο έκτακτο χαρακτηρίστηκε από την νομική θεωρία και νομολογία, γιαυτό και έγιναν δεκτές ορισμένες εξαιρετικές νομικές μεταχειρίσεις σε σχέση με τους τακτικούς φόρους. Και μερικά χρόνια μετά, το ίδιο πολιτικό σύστημα που το χαρακτήριζε «έκτακτο» , «άδικο» και «ενοχλητικό» το νομιμοποιεί  και το ενστερνίζεται έστω και αν στη συνέχεια το «μετενσαρκώνει» με άλλο πολιτικό ένδυμα, το λεγόμενο ΕΝΦΙΑ. Και εκ των υστέρων έρχεται και διαμηνύει πως θα το μειώσει και θα αποκαταστήσει τις αδικίες που το ίδιο πρόσφατα επέβαλε. Απόλυτες γελοιότητες.

Σε μια εποχή που η σοβαρότητα θεωρείται ένα καλοστημένο αστείο, πως μπορεί με τέτοιες κινήσεις  η κυβέρνηση να ζητά την εμπιστοσύνη των πολιτών; Πρόσφατα υποδείχθηκε πως μόλις το 13% των πολιτών έχουν εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση. Αν θέλετε την γνώμη μου, αυτό το ποσοστό είναι αρκετά υψηλό δεδομένου  της αναποτελεσματικότητας , της ανωριμότητας και της αξιοπιστίας της σημερινής κυβέρνησης.  Όλα πλέον τίθενται στο βωμό του ταμειακού συμφέροντος του κράτους και, από την άλλη, η συνεχής προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών δεν φαίνεται να βρίσκει αντάξιο αντίπαλο , ενώ αργά αλλά σταθερά μοιάζει απύθμενη .

Τα οικονομικά χτυπήματα συνεχίζονται, μέσω άλλων μορφών πλέον. Προσαυξήσεις δόσεων, πρόστιμα επί προστίμων, «έκπτωση» του αρχικού ΕΝΦΙΑ και «ρυθμίσεις» των δόσεων είναι το παραθυράκι των χρημάτων αυτή τη φορά. Το κράτος δεν θα πρέπει να είναι εξοντωτικό ούτε εκδικητικό προς τους πολίτες του. Ιδίως προς αυτούς που, λόγω της κρίσης που προκλήθηκε από την κακή διαχείριση και λειτουργία των κρατικών παραγόντων, έχουν πέσει στα ελάχιστα εισοδήματα τους και πάσχουν, και ζουν στην άγνοια για το πώς θα εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ενδεικτικά, λαμβάνοντας υπ’ όψιν μάλιστα πως η συμφωνία του ΥΠΟΙΚ με την τρόικα για τον βαθμό εισπραξιμότητας του ΕΝΦΙΑ, προβλέπεται ποσοστό κοντά στο 80%, και το συνολικό ποσό που μπορεί να εισπραχθεί διαμορφώνεται στα 2,65 δισ.

Δελεαστικό ποσό ; Σίγουρα για το ταμειακό συμφέρον του κράτους, που πλέον φαίνεται μονόδρομος .   Από την άλλη όμως, δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως η διοίκηση , και κατ’επέκταση το φορολογικό σύστημα,  αφού εκ των πραγμάτων ανήκει στο σκληρό πυρήνα του κράτους και διαμορφώνεται από τη νομοθετική εξουσία, αντικατοπτρίζει την ικανότητα τόσο των οικονομικών, πολιτικών δεξιοτήτων όσο και της επικοινωνιακής εικόνας της κυβέρνησης. Με λίγα λόγια, ένας παράγοντας  για το αν μια κυβέρνηση είναι αγαπητή ή όχι, έχει να κάνει ανάλογα με το φορολογικό σύστημα που εφαρμόζει. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να τηρείται εδώ. Βέβαια γενικά δεν βλέπουμε να τηρείται σε κανένα επίπεδο, και από κανένα παρακλάδι της κυβέρνησης. Το κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ.(που το θυμήθηκα ε;), οι αυθαίρετες απολύσεις, ο ΕΝΦΙΑ, οι ρυθμίσεις και οι άλλες δήθεν άμεσες μεταρρυθμιστικές κινήσεις μας δείχνουν πως τόση δημοκρατία είχαμε και στη χούντα. Οι υποσχέσεις για (ανούσιες) φοροελαφρύνσεις είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα.

Βλέποντας τις συνεχείς  διαρρυθμίσεις για ένα «πιο δίκαιο φορολογικό σύστημα» ,όπως χαρακτηρίζεται από τους κυβερνητικούς παράγοντες, διερωτάται κανείς αν οι κυβερνώντες έχουν πραγματική  πρόθεση επαναφοράς της οικονομικής κατάστασης σε προ-κρίσεως εποχές, ή απλά οι κινήσεις τους είναι σπασμωδικές , πρόχειρες και προφανώς εξαναγκασμένες από άλλους παράγοντες.

Η λεγόμενη νέα «δημοσιονομική» πολιτική έχει αφήσει από την πρώτη στιγμή τα σημάδια της…μέχρι πότε θα χρειαστεί για να γίνει η ζημία…μόνιμη;

Σπύρος Σκιαδόπουλος

Πρώτα ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω developer, μετά ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος, και μετά πολιτικός μηχανικός. Τελικά έγινα περίπου δικηγόρος. Τι συνέβη;