Κατά της πολιτικής ορθότητας Μέρος Δεύτερο.

Το επιχείρημα της εξάλειψης των στερεοτύπων μέσω της πολιτικής "ορθότητας" αναιρεί τον εαυτό του καθώς η αντικατάσταση των λέξεων το μόνο που μπορεί να κάνει είναι απλά να μετατοπίσει το βάρος των παλαιών μη πολιτικά ορθών λέξεων στις καινούργιες πολιτικά λέξεις. Δηλαδή έστω και όταν σταματήσει να χρησιμοποιείται ο όρος " γύφτος" ή "αλβανός" ή "ανάπηρος" και στη θέση τους μπουν οι πολιτικά "ορθές" λέξεις , είναι σχεδόν μαθηματικά βέβαιο πως η κοινωνία θα δημιουργήσει από την αρχή καινούργια στερεότυπα είτε για τις ίδιες ομάδες είτε για νέες - χρησιμοποιώντας στο τέλος το ίδιο υποτιμητικά το "χαζός" όπως ακούγεται στα αυτιά ενός πολιτικά ορθού(χιπστερ, αντισυμβατικού ,βλ αρχή κειμένου) το "αμερικανάκι" σήμερα-. Το γεγονός πως όποιος χρησιμοποιεί την εν λόγω λέξη και θα αναγκαστεί τελικά να χρησιμοποιεί την ισοδύναμη της, ούτε θα σταματήσει κανέναν από το να είναι ρατσιστής, μισάνθρωπος (oh yeah 😉 ) ή κακομοίρης - πράγμα που άλλωστε δεν θα δικαιούταν κανείς-  ούτε μπορεί να βρει έρεισμα ώστε να εξαλείψει τα «μίση» που υπάρχουν ανά τον κόσμο.

Το πρόβλημα με το δυτικό κόσμο είναι πως πιστεύουμε πως έχουμε διορθώσει όλες τις σοβαρές ατέλειες της κοινωνίας, πράγμα που μάλλον δεν ευσταθεί, ώστε σπεύδουμε εκ των προτέρων να «διορθώσουμε» με λανθασμένο τρόπο τις λεπτομέρειες, προσευχόμενοι πως οι λεπτομέρειες θα είναι αρκετές για «εκπροσωπήσουν» την «αλλαγή» του είδους. Και εγώ βαρέθηκα με τις αγγύλες, αλλά τι να κάνουμε!!

Η κοινωνία είναι αυτό που είναι , ακόμα και αν της προσθέσεις ορισμένους κανόνες «σαβουάρ Βιβρ» ∙ το γεγονός πως οι λευκοί και οι μαύροι θα είναι ρατσιστές μεταξύ τους θα μείνει όπως π.χ. οι Άγγλοι με όλο τον υπόλοιπο κόσμο, οι Έλληνες με τους Τούρκους. Τα στερεότυπα ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, οι Γάλλοι σνομπ και οτιδήποτεNew-Feminism άλλο, δεν είναι δυνατόν να περιορισθούν ή να χαθούν με την απλή απαγόρευση χρήσεως λέξεων. Οι δράσεις που πρέπει να λάβουμε είναι διαφορετικές. Κάθε φορά που γίνεται μια χρήση λέξεων έξω από την δήθεν πολιτική ορθότητα μέσα σε συζήτηση του κοινωνικού ιστού και οι συνομιλητές με το κλασσικό κατακευραύνωμα ανωτερότητας σπεύσουν να διορθώσουν , απλά χαμογελάστε ειρωνικά και “be pretty”. Δεν χρειάζεται να πείτε «ιερόδουλη» για να δείξετε ότι σέβεστε το επάγγελμα , δεν χρειάζεται να πείτε πως σέβεστε ή όχι το επάγγελμα, μπορείτε να το κρατάτε για τον εαυτό σας, αλλά στα μάτια μου, η χρήση της λέξης «πόρνη» ή παρόμοιων δεν αρκεί για να σας καταδικάσω στην αιώνια….ε… δεν ξέρω τι… Αυτό είναι δουλεία των λαμπρών σκεπτόμενων ανθρώπων, των εκφραστών της ύψιστης αξίας της ελευθερίας(βλ αρχή)!!!!

Μας έχει φάει η υποκρισία πια!

Το πρόβλημα δεν είναι η ορολογία και κάθε φορά που χρησιμοποιείται ένας όρος έξω από το στενό κύκλο της πολύτιμης πολιτικής ορθότητας είναι απίστευτο πως δυσκολεύουμε τους εαυτούς μας ενώ στο τέλος όλοι εννοούμε τα ίδια. Πώς γίνεται ένας όρος έστω χαρακτηριζόμενος αρνητικά από την ιστορία και την κοινωνία να χαρακτηρίζει το τι πιστεύει αν είναι αριστερός ή δεξιός, αν είναι ρατσιστής ή όχι ; Στο κάτω κάτω η απαγόρευση λέξεων φτάνει στο φασισμό που τόσο πολύ η κοινωνία παριστάνει πως αντιμάχεται. Σόρυ, εγώ θα μιλάω όπως θέλω , χωρίς να μπορεί κανένας "δήθεν" προοδευτικός ή "σκεπτόμενος" να με χαρακτηρίσει πολιτικά ορθόδοξο ή ανορθόδοξο. Οι ίδιοι δεν είναι που λένε κάτι του τύπου "You know my name , not my story" ή ευαγγελίζονται ελευθερία έκφρασης; Είναι τόσο δύσκολο να μην κολλάμε σε τυπικότητες που έτσι και αλλιώς και να αλλαχθούν τώρα οι ορολογίες, η κοινωνία θα εκκληθεί ξανά σε 10-15 χρόνια για να τις ξαναλλάξει ;

Δεν πρέπει να αλλάξουν οι λέξεις, πρέπει να αλλάξουμε εμείς.

Σπύρος Σκιαδόπουλος

Πρώτα ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω developer, μετά ανακάλυψα ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος, και μετά πολιτικός μηχανικός. Τελικά έγινα περίπου δικηγόρος. Τι συνέβη;