Με την υπ’ αριθ. 132/2026 απόφασή του, το Μονομελές Εφετείο Πειραιώς (Τμήμα Ναυτικών Διαφορών) έκρινε ότι πρόωρος τοκετός και νοσηλεία νεογνού σε ΜΕΝΝ δεν συνιστούν αυτομάτως περίπτωση ανωτέρας βίας για δικηγόρο που δεν παρέστη στο δικαστήριο.
Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα απρόβλεπτο και εξαιρετικά σοβαρό περιστατικό, το Δικαστήριο έδωσε έμφαση όχι στο ίδιο το γεγονός, αλλά στη δυνατότητα του επαγγελματία να διασφαλίσει τη δικονομική συνέχεια της υπόθεσης. Κατά την κρίση του, η ανώτερη βία δεν αρκεί να είναι ανθρώπινα συγκλονιστική· πρέπει να αποδεικνύεται ότι καθιστά απολύτως αδύνατη κάθε ενέργεια, ακόμη και την έγκαιρη αναζήτηση αντικαταστάτη ή μια στοιχειώδη επικοινωνία.
Η απόφαση κινείται με αυστηρά δικονομικά κριτήρια, υιοθετώντας το πρότυπο του «μέσου συνετού δικηγόρου», ο οποίος οφείλει να προβλέπει και να αντιμετωπίζει ακόμη και ακραίες καταστάσεις. Ωστόσο, ακριβώς αυτή η προσέγγιση αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα: μέχρι ποιο σημείο η επαγγελματική ευθύνη μπορεί να υπερισχύει της ανθρώπινης πραγματικότητας.
Η συγκεκριμένη κρίση απομακρύνεται από την κοινή λογική και την πραγματικότητα της ζωής, μετατρέποντας ένα προφανώς απρόβλεπτο και εξαιρετικό γεγονός σε «διαχειρίσιμη» επαγγελματική υποχρέωση. Μια τέτοια προσέγγιση αγνοεί τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και θέτει ένα επικίνδυνο προηγούμενο για τον τρόπο με τον οποίο η Δικαιοσύνη αντιμετωπίζει καταστάσεις πραγματικής ανάγκης.
