Ρουμπίνα, η γκεζερά της αθωότητας, ιστ.μυθιστόρημα του Χ.Λιτζερίνου

Ρουμπίνα, η γκεζερά της αθωότητας, ιστορικό μυθιστόρημα από τον Χριστόδουλο Λιτζερίνο και τις εκδόσεις Ελκυστής*

Τον Απρίλιο του 1891 στην Κέρκυρα βιάζεται και δολοφονείται μια οκτάχρονη Εβραιοπούλα. Ανεξιχνίαστες παραμένουν οι συνθήκες του στυγερού εγκλήματος που γίνεται αφορμή για ένα πογκρόμ εναντίον της Εβραϊκής Κοινότητας, πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα. Η αλήθεια δυσκολεύεται να επικρατήσει, σε μια κοινωνία όπου οι δοξασίες, τα στερεότυπα, οι κοινωνικές ανισότητες, τα πολιτικά και εθνικιστικά πάθη, ο θρησκευτικός φανατισμός υπερισχύουν. Η παιδική αθωότητα στοχοποιείται, συκοφαντείται και κακοποιείται στην προσπάθεια των ενηλίκων να προστατεύσουν το status quo της κοινωνίας που έχτισαν.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, οι παιδικοί φίλοι της Ρουμπίνας ξεκινούν μια έρευνα για να αποκαταστήσουν τη βιασμένη παιδική ψυχή της φίλης τους. Ενδόμυχα δε να βρουν τον δολοφόνο της. Απέναντι στην Κέρκυρα του 1906 τώρα, που εξακολουθεί να ζει με τα φαντάσματα του ένδοξου παρελθόντος της, τρεις άλλοι κόσμοι, διαφορετικοί, ξεδιπλώνονται: Η ελεύθερη Ελλάδα που προσπαθεί να επεκταθεί και να αποκτήσει μια εθνική ταυτότητα, η Οθωμανική Τουρκία που καταρρέει και η δυτική Ευρώπη, όπου τα νέα ρεύματα στην πολιτική, την τέχνη και τη φιλοσοφική σκέψη, διαδέχονται τις αντιλήψεις του 19ου αιώνα. Μια σειρά παράξενων δολοφονιών όμως τους βάζει αντιμέτωπους με τους παιδικούς φόβους και τα ενήλικα διλήμματά τους.

Βασίζεται σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα.

Δείτε το βιβλίο εδώ :

Ρουμπίνα, η γκεζερά της αθωότητας

Λίγα λόγια για το συγγραφέα :

*Ο Χριστόδουλος Λιτζερίνος γεννήθηκε στο Ρωσικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και μεγάλωσε στη Φούρκα Χαλκιδικής. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα δημοσίευσης διηγήματος στο περιοδικό Νέα Γενιά τα χρόνια του σχολείου, επικεντρώθηκε στην ποίηση, στον Ελύτη και τη ζωγραφική.

Το 1982 προτίμησε τη Νομική Σχολή του ΑΠΘ από τη Σχολή Καλών Τεχνών και τον κατέκτησε ο Καβάφης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας, ο Χατζιδάκις, το σινεμά και ο Αριστόβουλος Μάνεσης. Τότε ξανάπιασε τις μικρές ιστορίες, γιατί δεν πίστευε ότι μπορεί να υπηρετήσει τη μεγάλη φόρμα του μυθιστορήματος. Ταυτόχρονα, αυτό που του ασκούσε ιδιαίτερη γοητεία ήταν οι υπερρεαλιστές ζωγράφοι και ποιητές. Από αυτή την ασθένεια δε γιατρεύτηκε ποτέ μέχρι σήμερα.

Η ποίηση ήταν η μεγάλη αγαπημένη. Η κρυφή ερωμένη του όμως ήταν η σύντομη φόρμα του διηγήματος. Την έκρυβε στα συρτάρια του, ώσπου το έτος 2016 ο Εκδοτικός Οίκος Ανάτυπο ξετρύπωσε τα κρυφά διηγήματα με την έκδοση της συλλογής «Τα χαρτόκουτα δεν έχουν φινιστρίνια», αφού προηγήθηκε η τονωτική παραίνεση της συγγραφέως Κατερίνας Καριζώνη να ξεκλειδώσει τα συρτάρια.