Είμαι ευπρεπώς ενδεδυμένος κυρ' Εισαγγελέα (;). Γράφει ο Αντώνης Ζαπάντης

Βρε μια βδομάδα έλειψα και δεν αναρωτηθήκατε τι απέγινα;;; 🙁

Δεν πειράζει. Θα το ξεπεράσω. Μάλλον....

Ήμουν την Τρίτη για κάτι δουλειές στο κέντρο με 35 βαθμούς Κελσίου αισίως. Κάτι το Δημοψήφισμα, κάτι οι αϋπνίες από τις οποίες υποφέρω τον τελευταίο καιρό, κάτι η ζέστη, κάτι τα νεύρα, ε ήμουν ντυμένος χαλαρά. Όταν λέω χαλαρά δεν εννοώ χαμηλοκάβαλο και αμάνικο τισερτάκι γυμναστηρίου με τα υπερμπράτσα μου έξω, αλλά ένα τισερτ με μια αστεία μουσούδα πάνω και μια βερμούδα 5 δάχτυλα πάνω από τον καλοσχηματισμένο και πολυγυμνασμένο μου αστράγαλο και μια τσάντα υπολογιστή να συνοδεύει την πλάτη μου. Χαλαρά σεμνά πράματα. Θεωρούσα λοιπόν, ο βλαξ, ότι πρόκειται για ένα καθημερινό ντύσιμο που μπορώ να πάω να κάνω τις δουλειές μου. Δεν είχα υπολογίσει ότι ίσως να χρειαστεί να εμφανιστώ σε δικαστήριο, μιας και τα πάντα έχουν μπει σε holiday mode ή παρακμή mode μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Έλα όμως που η τύχη μου για ακόμη μια φορά μου έκανε ναζάκια και με ήθελε στο Εφετείο!!!!

Πάω τσούκου τσούκου το λοιπό και χρειάστηκε κάποια στιγμή να ρωτήσω κάτι στην Εισαγγελία. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάω ενώπιον του Εισαγγελέως και να θέσω την ερώτησή μου. Δεν θα πω ποιος/α Εισαγγελέας ήταν διότι φοβούμαι γαρ. Θα πω όμως το εξής: Μπαίνω στο γραφείο ευγενικός και τζέντλεμα. Φορώ ένα αφοπλιστικό χαμόγελο αλλά και Αxe (επειδή λέει κάτι κάνει στις αισθήσεις αυτό το σκεύασμα. Βλακείες. Δεν κάνει τίποτα, σας διαβεβαιώ). Ο/Η Εισαγγελεύς με κοιτά σαν να είδε κάτι παράταιρο, κάποια εξώκοσμη μορφή που δημιουργούσε ρίγη απέχθειας. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα: «Ωχ!!! Ρε φίλε!!! Λες να έχω ξεχάσει ανοιχτά τα “μαγαζιά” μου μπροστά στον/ην Εισαγγελέα;» Κοιτιέμαι διακριτικά, και, ουφ, ευτυχώς όλα καλά. Μετά στρέφω το βλέμμα μου στον λειτουργό, ο/η οποίος/α μου απευθύνει με έντονο πατερναλιστικό τρόπο τις κάτωθι λέξεις: «Που νομίζετε ότι είστε κύριε; Πως παρουσιάζεστε έτσι ενώπιον του Εισαγγελέως; Τι αμφίεση είναι αυτή; Όταν είστε στο δικαστήριο ή ενώπιον Εισαγγελέως να είστε ευπρεπώς ενδεδυμένος. Ξέρετε, υπάρχουν και κουστούμια και γραβάτες».
Τον/ην κοιτούσα αποσβολωμένος και μη δυνάμενος να απαντήσω με κάποια λογική απόκριση. Στο μυαλό μου πέχτηκαν καμιά 30αριά σενάρια. Λυπάμαι, δεν μπορώ να τα μοιραστώ μαζί σας διότι όπως προανέφερα, φοβούμαι γαρ.

Αφού μάζεψα το μυαλό μου μετά από αρκετά δευτερόλεπτα εκκωφαντικής σιωπής και αμηχανίας, του/ης απάντησα: «Σε μένα απευθύνεστε; Σας προσέβαλα με κάποιο τρόπο εσάς προσωπικά ή το θεσμό που εκπροσωπείτε/αντιπροσωπεύετε; Όχι για να καταλάβω δηλαδή: σύμφωνα με τη λογική σας πρέπει να φοράω κουστούμι καθημερινώς, ασχέτως αν δεν υπάρχει δουλειά ή δικαστήρια σε λειτουργία και να κυκλοφορώ στο κέντρο της Αθήνας με σακάκι, γραβάτα και μαύρο παπούτσι με 35 βαθμούς Κελσίου; Συγγνώμη για τις λέξεις που χρησιμοποιώ, αλλά τώρα μου κάνετε την παρατήρηση; Δηλαδή να πήγαινα σπίτι να αλλάξω για μια ερώτηση των 10 δευτερολέπτων και μια απάντηση των 15; Σας παρακαλώ δηλαδή.»

Για να καταλάβω: Όλα σε αυτήν την χώρα κυλούν τόσο ομαλά και εύρυθμα, και ειδικά μέσα στα ελληνικά δικαστήρια, και το πρόβλημα είμαι εγώ με τη βερμούδα μου και το τισέρτ μου, που έχει μια μουσούδα πάνω, έτσι; ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ; Εδώ ο κόσμος καίγεται, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς, και το πρόβλημα είναι η απουσία του κουστουμιού μου μέσα στη μέση του ΙΟΥΛΙΟΥ; Πω ρε φίλε…..

Εδώ δεν έχουμε λεφτά να πάρουμε σαμπουά και ασχολούμαστε με τρίχες κατσαρές;;; Όταν εμφανίζονται όμως κάτι περίεργα, αντικειμενικά, ντυσίματα δεν λέμε τίποτα. Εκεί είναι όλα καλά. Εγώ ενόχλησα κατά τα άλλα… Η αυστηρότητα εξαντλείται πάνω σε αστειότες και όχι πράγματα ουσίας. Το να κάνει 12 και 13 μήνες να βγει μια απόφαση δεν πειράζει. Οι απαράδεκτες συμπεριφορές και οι υποτιμητικές εκφράσεις συναδέλφων αλλά και ορισμένων δικαστικών λειτουργών μέσα στις αίθουσες την ώρα της εκδίκασης, δεν πειράζουν. Οι προσβλητικοί αστεϊσμοί από κάποιες έδρες δεν ενοχλούν. Ενοχλώ εγώ, και ο κάθε εγώ νέος δικηγόρος, που ήκουσον ήσκουσον, δεν φόραγα κουστούμι μέσα στο ΚΑΤΑΚΑΛΟΚΑΙΡΟ. Και τώρα έρχεται και το plot twist: Ο/Η ίδιος/α Εισαγγελέας που μου έκανε την παρατήρηση, φορούσε παντόφλα διχάλα και ρούχα υπέρ το δέον χαλαρά για δικαστικό λειτουργό… Εκεί λοιπόν τι λες; Σχολιάζεις κάτι ή δεν κάνεις τίποτα και απλώς μετά γράφεις ένα χιουμοριστικό άρθρο γι’ αυτό; Δυσκολεύομαι να απαντήσω…. Δεν ξέρω δεν ξέρω.

Αφήστε με. Είμαι καλά, είμαι καλά (όπως απαντάνε και οι επώνυμοι στις κάμερες).

Α, ρε τι μας έχει κάνει αυτός ο Σόιμπλες…..Μας έχει μουρλάνει. Μας φταίνε τα πάντα. Ψάχνουμε λόγους για να αρπαχτούμε με τον πλησίον μας. Βρε, πχιείτε ένα ουζάκι παρέα με ένα χταποδάκι ξυδάτο να χαλαρώσετε. Σε μια παραλιούλα, με το κορίτσι σας ή το αγόρι σας. Απλά πράματα. Τα νεύρα και η κακομοιριά δεν κάνουν τίποτις. Μόνο ρυτίδες και δυσκοιλιότητα.

(Υ.Γ. 1: Από τούδε και εφεξής θα φοράω κουστούμι μέχρι και στην παραλία. Μπορεί πχιο δίπλα να κάνει μπάνιο κάποιος Εισαγγελέας. Ε να μην είσαι ευπρεπώς ενδεδυμένος μπροστά του; Ντροπής πράματα!)

(Υ.Γ. 2: Μην γελάς. Δεν είναι αστεία πράματα αυτά. Είναι μαθήματα ζωής!)

Αντώνιος Ζαπάντης

Da mihi factum, dabo tibi ius. Αγαπώ τα νομικά όπως αγαπώ και το χιούμορ. Δεν είμαι συγγραφέας... Απλώς μου αρέσει να γελάω και να παρασύρω και άλλο κόσμο...

2 comments

  1. Thomas Απάντηση

    Γυναίκα ήταν αλλά δεν το έπαιξες καλά το παιχνίδι… Έπρεπε με το αφοπλιστικό χαμόγελο σου να δηλώσεις έκπληκτος και να της τονίσεις με έκπληκτο και εξευγενισμένο τρόπο πως η αμφίεση της δεν την παραπέμπει σε δικαστικό λειτουργό και πως σκέφτηκες το ίδιο ακριβώς πράγμα όταν την αντίκρισες… Δεν πειράζει την άλλη φορά…. 🙂